همچو نور از چشمـم رفتی و نمی آیی                       بی تو دیده ی جـان را بسته ام ز بینایی

تا زمن شدی غافل سرزدم به هر محفل                     بی تو عاقبـت کارم می کشد به رسوایی

از دو رنگی  یاران وز فریـب عیّـاران                     دیدم و چـه ها دیدم  یک به یک تماشایی

آفتـاب  را دیـدم هفـت رنگ  و فهمـیدم                    اینکه  نیـست یکرنگی زیـر چرخ مینایی

حال من اگر خواهی لاله  دارد  آگـاهی                     زانکه جان او سوزد همچو من  ز تنهایی

گر دعا کنم شـاید خواهم  ایـنکه  افـزاید                  در تو آن جفا کیشی در من این شکیـبایی

دانم اینکه ازدوری خسته ایّ و رنجوری                سیـنه کـرده ام بـا لیـن تـا دمـی  بیـاسایـی

دم به دم لـب سیمین پرسـد از خیـالت این               بیـنم آنـکه بـاز آیی؟ بیـنم آنـکه بـاز آیـی؟