فرامرز گلم خیلی دوست دارم

فرامرز گلم خیلی دوست دارم

فرامرز گلم خیلی دوست دارم

فرامرز گلم خیلی دوست دارم

فرامرز گلم خیلی دوست دارم

فرامرز گلم خیلی دوست دارم

از تهِ دل ميگم برات شعر قشنگ عاشقي
تا بدوني  دوسِت دارم  قد  گلاي رازقي

از تو ميگم براي تو از تو که تارو پودمي
از تو يي که دغدغه ي دم به دمِ وجودمي

ميخوام بگم  براي تو ميزنه  نبض  بودنم
تويي تويي دليل هر شعر و غزل سرودنم

ميخوام بگم شقايقي خوب ميدونم که صادقي
براي  قلب  عاشقم  بدو ن شک  تو  لايقي

با اون نگاه روشنت خوب دلمو بردي گلم
با  بردن دلم  برام  دنيا رو آوردي   گلم

هم  نفسِ شکفتنم ، دليل زنده  بودنم،
بيا  بيا که با تو من قفل سکوتو  بشکنم

لبهاي سردو خشک من اسم تورو داد ميزنه
خونه ي تاريک  غمم  صداي پاتو  کم  داره‎

تنگه دلم، تنگه دلم، فاصله مي کشه  منو
بيا  بمون  کنار من ديگه  منو نذار برو

آخ چه قشنگه روزي که فاصله ها تموم ميشه
فصل  جدايي  ميگذره، شاديا بادَووم  ميشه

دست ميذاريم تودست هم، ميريم به باغ آرزو
کنار هم جا ميگيريم،چِش تو چِشِ هم، رو به رو

مثل دو تا کبوتر از لونه ي غم پر ميکشيم
ميريم تا خونه ي خدا، به هر کجا سر ميکشيم

بهم  ميگي  دوسَم داري،بهت ميگم  دوست دارم
دوسِت دارم،دوست دارم،دوست دارم،دوست دارم

وقتي  نگاهم  ميکني با اون  چِشاي  مخملي،
زنده و فرخنده ميشم، ميميرم از خوشي ولي

با گرميِ  آغوش تو خورشيد و از ياد ميبرم
دستاي داغ و آتيش تنت رو با جون مي خرم

چشم ميدوزم به اون چِشات،جون ميگيرم ازاون نگات
سر ميذارم رو شونه هات،تازه ميشم با خنده هات

خلاصه مي خونم برات شعر قشنگ  عاشقي
تا بدوني  دوسِت دارم  قد  گلاي  رازقي

دلم تنگه به قدر آسمونا
برای لحظه های با تو بودن
برای شور و شوق وقت دیدار
برای قـنـد لـبهـاتو ربودن

دلم تنگه واسه شنیدن تو
واسه حتی یه لحظه دیدن تو
واسه همیشه زنده ای تو لحظه
تو لحظه لحظه های بودن من
تو که اگه نباشی لحظه مرده
قشنگترین دلیل موندن من!

دلم تنگه واسه داشتنت ای خوب
واسه گرمی دستات توی دستام
برای بودنت، حضور خوبت
نگاه آشنای تو- تو چشمام-.

دلم تنگه واسه گذشته هامون
واسه شیرین ترین خاطره هامون
واسه دلخوشی ها و خنده هامون

واسه صفـای پـررنگ دلامـون
 
دلم تنگه واسه باز با تو بودن
کنار تو به  رویـاها رسیدن

واسه عاشق بودن ،ترانه خوندن

کنار تو به رویـاها رسیدن...

خوابی دیدم...

خواب دیدم در ساحل با خدا قدم میزنم؛ 

بر پهنه ای از آسمان صحنه هایی از زندگی ام برق زد؛

در هر صحنه دوجفت جای پا روی شن دیدم؛

یکی متعلق به من و دیگر متعلق به خدا

به پشت سر و به جای پاهای روی شن نگاه کردم.

  تا  آخر عمر  غرق بیتابی شد

یک تمنا

بیا  بـرای پرسـتـو ز مـهـر دانه بپاشـیـــم
بیا  پنـاه  کبوتـر طـبیـب  چلـچله بـاشیــم
بیا که دردعطش را زچشم غنچه بشوییم
برای موج پریشان ز عـشق قـصـه بگوییـم
بیا  کـه دعـوت گـل را به باغ دل بپـذیـریــم
بیا ز هجرت مرغان خستـه درس بـگیـریــم
بیا ز دفتـر  پـروانـه شعـر شمـع  بـخوانـیــم
بیا  به خاطر گـل هـا همیشـه تازه بمانیــم
بیا  که کشتی دل را به موج مـهر سپـاریــم
بـه  روی دفـتــر دل هــا رز امـیــد بــکـاریــم
بیا  زلال بمانـیــم  مـثــال  بــرکـه  و بـــاران
و حـرمتـی بـگـذاریـم بــه  صــداقــت یــاران
بیا  حوالی یک گـل ز عـشق خانه بسازیــم
بـرای غربـت گنجـشـک آشیـانـه بسـازیـــم
بیا سپـیــده کـه آمــد صــدا کنـیـم خــــدا را
و تـا افــق بـرسانیـم دســت ســبز دعـــا را

سمیرا تنها بهانه ی نفس کشیدن 

ای  پــنـاه  قــلــبــهــای  بـی  پــنـــاه                             ای امـیـد آســمـان هــای غــریــب
ای بـه رنـگ اشکـهای گـرم شـــمــع                             ای چنان لبخند  میخک ها نجـیــب
ای  دوای  درد  دلـــهـــای  اســـیــــر                            ای  نـگاهــت مـرهــم زخــم بـهــار
ای  عـــبـــور  تـــو غــــروب   آرزو                             ای ز شـبـنــم هـای رویــا یـادگــار
کـوچـه ی دل بـا تــو زیـبـا مـیــشــود                             تـو شــفـا بـخـش نـگـاه عــاشـقـی
مـهــربـانـی نـازنـیــنی مـثــل عـــشــق                            با تــمـام شــاپــرک هــا صــاد قـی
چـشم هـایت مـثـل یک رنگـین کــمـان                            دسـت هـایـت بـاغ پــاک نــستــرن
قـلبـت اقـیـانـوسـی از شــوق و نـگــاه                            با  دلـت پـروانه شـد احسـاس مـن
قـلب مـن یـک جـاده ی تـاریـک بـــود                            با تـو قـلبـم کـلبـه ی پـیـونـد  شــد
اشـک هـایــم مـثـل نــیـلوفـر شـکـفــت                            حاصلش یک آسـمـان لـبخنـد  شـد
مـرز مـا گــلـدانـی از احـــســاس شـــد                            تـوی گــلـدان پیـچکـی از عـاطـفـه
تــو شــدی راز شـکــفــتـن مــن شــدم                            بـرگ سبـز و کـوچـکی از عاطـفه
ای تـمـاشـای تــو یـک حـس لــطــیــف                           بی تـوفرش کوچه ها بارانی اسـت
بی تو صـد نـیلوفـر عـا شــق هـــنـــوز                           در حصـار عـاشـقـی زنـدانی اسـت
قـلـب مـن تـقــدیـم چـشــمـان تــو شـــد                           عـشـق یـعنی تـا ابــد آبــی  شـد ن
عــشــق یـعـنـی لـحــظـه ای بــارانـی و                           لحظه ای شفاف و مـهتـابی شـدن
عــشــق  یــعــنـی  لــــذت  یــک  آرزو                           عـشـق یـعنـی یک بـلای مـانـدگار             عــشـق  یـعـنـی هــدیـه ای از  آسـمـان                           عـشـق یـعنـی یک صفای سازگار              عــشــق  یــعـنـی  بــا  وجــود  زنــدگـی                           دور از آداب  مــردم  زیــســتـــن
عـشـق یـعـنـی لـحـظـه ای خـنــدیــدن و                           سـال ها اشـک نـدامــت ریـخـتــن
عــشــق یـعـنــی  زنــگ تـکــرار نـگـاه                           عـشـق یعـنی لحظه ای زیـبا شدن
عـشـق یـعنی قــطـره بــودن،سـوخـتـــن                           عـشـق یعــنی راهــی دریـا شـد ن              هرچه هست این عشق صدها قلب صاف                          با حضورش آبی و بی کـیـنـه است             عـشـق یـعـنـی  ســبــز بـــودن  تـا ابـــد                          عـشـق رنگ نـقــره و آیـیـنه اسـت
تـــو گـــل گـــلــدان قـــلـب  مــن  شــدی                          عـشـق شـد یک برگ از گلـدان تـو
در   بــــهــار  آرزوهـــــا   مــی د هــــد                          مـیوه هـای عـاطـفـه چـشـمـان  تـو
چــشــمــهـایــم  بــاز  بــارانــی  شــدنــد                          قـلـبـم امـا گشـت  دریـایی زعــشق
دل گــذشــت از کــوچــه هــای  خــاطـره                         روح شد مضمون ومعنایی ز عشق
بــایــد  از آرامـــش  دل هـــا  گـــذ شــت                         شـادمان چون لـحـظـه ی دیدار شد
بـهــتـریــن تـسـکـیـن دل ایـن جمله است                         بـایـد از پـیـونـد  تـو سـرشـار  شـد

    تمامي سدها را به بهانه  تو  خواهم شکست

 
            تمامي راهها را هموار خواهم ساخت.

               --------- --------به بهانه تو،--------------

                    دردم را، گريه هايم را ،حبس مي کنم در وجودم.

 
                          ----------------به بهانه تو،---------------

                              تو را ،عشقم را، قلبم را ،دوست دارم;

                                    و با تو همه ترانه ها را خواهم سرود;

                                           و به اميد روزي که لحظه هاي عاشقانه را 

                                                  قاصدک خبر بياورد،

                                                      و تمامي کوچه هاي بن بست به پایان برسد

                                                         
                                                              و آسمان پرستاره خويشتن رابه خورشید امیدوار کند

                                                               
                                                                     و تمامي شعرها دوباره خوانده شود

                                                                                                                                             
                                                                           به انتظارت خواهم "ايستاد" 

مرا هزار اميد است و هر هزار تويي
شروع  شادي و  پايان  انتظار تويي

بهارها كه زعمرم گذشت و بي تو گذشت
چه  بود  غير خزانها اگر بهار  تويي

دلم ز هرچه به غيراز تو بود خالي ماند
در اين سرا تو بمان اي كه ماندگار تويي

شهابِ زودگذر،لحظه هاي بوالهوسي ست
ستاره اي  كه بخندد به شام  تار  تويي

جهانيان  همه  گر تشنگان  خون  منند
چه باك زان همه دشمن كه دوستدارتويي

دلم  صراحي  لبريز آرزومنديست
مرا هزار اميد است و هر هزار تويي

بگو تا ابد پیش من می مونی

تو رو دوست دارم با دل و جونم

تا دنیا دنیاست با تو می مونم

موج زد دریا و طوفانی شدیم

بغض چندین ساله ما باز شد

یا علی گفتیم و عشق آغاز شد

از تهِ دل ميگم برات شعر قشنگ عاشقي
تا بدوني  دوسِت دارم  قد  گلاي رازقي

از تو ميگم براي تو از تو که تارو پودمي
از تو يي که دغدغه ي دم به دمِ وجودمي

ميخوام بگم  براي تو ميزنه  نبض  بودنم
تويي تويي دليل هر شعر و غزل سرودنم

ميخوام بگم شقايقي خوب ميدونم که صادقي
براي  قلب  عاشقم  بدو ن شک  تو  لايقي

با اون نگاه روشنت خوب دلمو بردي گلم
با  بردن دلم  برام  دنيا رو آوردي   گلم

هم  نفسِ شکفتنم ، دليل زنده  بودنم،
بيا  بيا که با تو من قفل سکوتو  بشکنم

لبهاي سردو خشک من اسم تورو داد ميزنه
خونه ي تاريک  غمم  صداي پاتو  کم  داره‎

تنگه دلم، تنگه دلم، فاصله مي کشه  منو
بيا  بمون  کنار من ديگه  منو نذار برو

آخ چه قشنگه روزي که فاصله ها تموم ميشه
فصل  جدايي  ميگذره، شاديا بادَووم  ميشه

دست ميذاريم تودست هم، ميريم به باغ آرزو
کنار هم جا ميگيريم،چِش تو چِشِ هم، رو به رو

مثل دو تا کبوتر از لونه ي غم پر ميکشيم
ميريم تا خونه ي خدا، به هر کجا سر ميکشيم

بهم  ميگي  دوسَم داري،بهت ميگم  دوست دارم
دوسِت دارم،دوست دارم،دوست دارم،دوست دارم

وقتي  نگاهم  ميکني با اون  چِشاي  مخملي،
زنده و فرخنده ميشم، ميميرم از خوشي ولي

با گرميِ  آغوش تو خورشيد و از ياد ميبرم
دستاي داغ و آتيش تنت رو با جون مي خرم

چشم ميدوزم به اون چِشات،جون ميگيرم ازاون نگات
سر ميذارم رو شونه هات،تازه ميشم با خنده هات

خلاصه مي خونم برات شعر قشنگ  عاشقي
تا بدوني  دوسِت دارم  قد  گلاي  رازقي

تو رو به قیمت جون

به همین یه لقمه نون

تو رو به ماه آسمون

به عاشقای بی نشون

تو رو به حرمت چشات

به همه مقدسات

تو رو به خود خدا

به هق هق شبونه هات

قسمت میدم

از عشقم نگذری

تو رو به خود خدا

به تموم این شبها

تو رو به جون رازقی

به نماز عاشقی

قسمت میدم

از عشقم نگذری 

آخه تو عزیز قصه هامی

آخه تو شعر روی  لبامی

آخه جونه تو بسته به جونم

اگه  بری من  نمی تونم

آخه اسم تو رو که می یارم

می شی همه دار و ندارم

از چی می ترسی تو مهربونم

من که رو عشقه تو موندگارم

یه شب میونه بارون غرورمو شکستم

کاشکی بهت می گفتم چقدر تورو می خواستم

می خوام بازم بخونم تو بارون از نگاهت

نا  آخرش  بمونم عاشق  سر به  راهت

من خدای آسمان را- کهکشان را دوست دارم

من پل رنگین کمان را - آفتاب مهربان رادوست دارم

ابرهای پر ز باران- کوهساران- ماهتاب و لاله زاران

من تمام مردم خوب جهان را دوست دارم